Rzepak jest podstawową rośliną oleistą w strefie klimatu umiarkowanego, w którym znajduje się Polska. W skali świata rzepak jako źródło oleju ustępuje tylko palmie oleistej oraz soi, pozostając jednak najważniejszą rośliną oleistą nie tylko dla celów konsumpcyjnych ale także dla wielu innych gałęzi przemysłu jak np. przemysł chemiczny, kosmetyczny czy petrochemiczny.

Rzepak jest jedną z najważniejszych upraw. O jej popularności decydują nie tylko względy ekonomiczne, ale także duża wartość przedplonowa, która poprawia strukturę gleby. Rzepak, posiadając bardzo silny system korzeniowy, którym głęboko spulchnia glebę, pobiera składniki pokarmowe z głębszych jej warstw i wbudowuje w swoje tkanki.

Fiołek polny niełatwo się poddawał herbicydom w rzepaku ozimym-teraz znaleziono na niego sposób!

W ciągu całego okresu wegetacji zbożom zagrażają choroby grzybowe, które są potencjalnie główną przyczyną strat w plonie oraz obniżenia jakości ziarna. Zagrożenie plantacji przez choroby jest zmienne w latach w zależności od przebiegu pogody, ale również silnie uzależnione od wrażliwości odmianowej i warunków agrotechnicznych. Coraz większy udział zbóż w płodozmianie powoduje zwiększone zagrożenie występowania chorób grzybowych, zarówno pozostających na resztkach pożniwnych, jak i przenoszonych poprzez zakażone ziarno. Bardzo niebezpieczne są fuzariozy, gdyż ich metabolity – mikotoksyny mają ostre działania toksyczne, własności mutagenne, teratogenne, kancerogenne i estrogenne. Mogą powstawać w szerokiej gamie artykułów rolnych i w różnych warunkach. Ze względu na różnorodne efekty toksyczne i odporność na działanie wysokiej temperatury, obecność mikotoksyn w żywności i paszach niesie zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt. Ma to znaczący wpływ na gospodarkę, ponieważ powoduje straty w pogłowiu zwierząt, trudności w prowadzeniu hodowli. Ponadto zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami prawnymi środki spożywcze zawierające mikotoksyny nie mogą być przedmiotem obrotu handlowego.

Stonka ziemniaczana jest szkodnikiem inwazyjnym, który od czasu zadomowienia się w Polsce rokrocznie przekracza próg ekonomicznej szkodliwości i wymaga chemicznego zwalczania. Historia walki z tym szkodnikiem pełna jest „wzlotów i upadków” ochrony roślin, która na przestrzeni 60 lat sięgała do arsenału wszystkich możliwych metod by go zwalczyć. Stosowano i stosuje się chemiczne środki, których ewolucja zaczęła się od słynnego DDT i trwa po dzień dzisiejszy, jak również oparte na środkach bakteryjnych i hormonalnych metody biologiczne. Były też próby introdukcji wrogów naturalnych, a badania genetyczne zaowocowały hodowlą transgenicznych odmian ziemniaka.

Ochrona rzepaku przed szkodnikami nawet przy intensywnym użyciu insektycydów nie zawsze oznacza uzyskanie wysokiego plonu. Na brak oczekiwanych efektów zabiegów chemicznych może wpłynąć wiele czynników. Współczesne insektycydy użyte w niewłaściwym momencie ataku szkodnika, w niewłaściwej fazie wzrostu roślin lub przy złych warunkach atmosferycznych nie przyniosą właściwego efektu. O ile spowodują zatrucie lub zagrożenie dla owadów zapylających, a zwłaszcza dla pszczół, mogą wręcz zaszkodzić plantacji. Dlatego rolnik powinien orientować się, które z zalecanych obecnie środków są najskuteczniejsze i w jakim momencie najlepiej ich użyć.

Zdecydowana większość patogenów porażających zboża wymaga do swojego rozwoju wysokiej wilgotność powietrza i gleby, czemu sprzyjają intensywne opady deszczu. Mają one również swoje minimalne wymagania temperaturowe. Systematyczna lustracja plantacji oraz dobra znajomość biologii patogenów w wielu przypadkach umożliwia znaczne ograniczenie ilość wykonywanych zabiegów, głównie dzięki szybkiemu rozpoczęciu ochrony i doborze właściwych środków.

Nic tak nie boli jak porażka w końcówce meczu, zwłaszcza jeśli prowadziło się dobrą grę i dotychczas wygrywało z przeciwnikiem. Mały błąd lub dekoncentracja pod koniec rozgrywki nieraz dużo kosztuje...

Nowoczesna uprawa rzepaku wymaga od producentów nowatorskich i efektywnych rozwiązań. Jednym z istotnych problemów w uprawie rzepaku zarówno ozimego, jak i jarego, jest nierównomierne jego dojrzewanie oraz pękanie łuszczyn, które jest przyczyną osypywania się ziarna przed zbiorem. Zjawisko to, występujące raz w większym, raz w mniejszym nasileniu (zależy to także od warunków pogodowych i podatności odmian), przyczynia się do uzyskiwania niższych - o kilka, a nawet kilkanaście procent - plonów. Straty spowodowane osypywaniem się nasion mogą stać się dla producentów wyjątkowo bolesne ekonomicznie. Częste zmiany pogody, silne wiatry, gwałtowne deszcze, mogą spowodować znaczne straty w plonie.

Kukurydza podobnie jak inne gatunki roślin, które uprawiane są w szerokich międzyrzędziach, narażona jest na silne oddziaływanie chwastów. Straty plonów ziarna w zależności od nasilenia zachwaszczenia mogą wynosić od 15% do 90% (Skrzypczak 1996). Niezbędnym warunkiem powodzenia uprawy kukurydzy jest utrzymanie jej zasiewów w stanie wolnym od chwastów od wschodów do zakrycia międzyrzędzi (Adamczewski i wsp. 1999).