Wśród wielu grup organizmów zasiedlających różne gatunki roślin uprawnych do najpowszechniej występujących należą szpeciele i przędziorki. Nie są od nich wolne także rośliny sadownicze, na których do najczęściej występujących gatunków szpecieli należą takie, jak: pordzewiacz jabłoniowy i coraz częściej wzdymacz jabłoniowy oraz pordzewiacz śliwowy, podskórnik śliwowiec, a także wzdymacz gruszowy. Spośród przędziorków natomiast gatunkami najczęściej notowanymi są przędziorek owocowiec (Panonychus ulmi) oraz przędziorek chmielowiec (Tetranychus urticae), a ostatnio także przędziorek głogowiec (Tetranychus vienensis).

Stonka ziemniaczana jest szkodnikiem inwazyjnym, który od czasu zadomowienia się w Polsce rokrocznie przekracza próg ekonomicznej szkodliwości i wymaga chemicznego zwalczania. Historia walki z tym szkodnikiem pełna jest „wzlotów i upadków” ochrony roślin, która na przestrzeni 60 lat sięgała do arsenału wszystkich możliwych metod by go zwalczyć. Stosowano i stosuje się chemiczne środki, których ewolucja zaczęła się od słynnego DDT i trwa po dzień dzisiejszy, jak również oparte na środkach bakteryjnych i hormonalnych metody biologiczne. Były też próby introdukcji wrogów naturalnych, a badania genetyczne zaowocowały hodowlą transgenicznych odmian ziemniaka.

W ostatnich kilku latach zwalczanie stonki ziemniaczanej w Polsce stało się skuteczniejsze niż kiedykolwiek w przeszłości. Choć ochrona ziemniaka przed tym szkodnikiem nadal nie może obyć się bez stosowania insektycydów, to jednak wzrost użycia nowoczesnych grup chemicznych znacznie poprawił zarówno efektywność zabiegów jak i stan środowiska naturalnego. Charakterystyka niektórych insektycydów z nowoczesnej grupy chemicznej – neonikotynoidów znacznie odbiega od utartego w opinii publicznej stereotypowego zdania o insektycydach. Pierwszym opracowanym i stosowanym z powodzeniem do dziś w Polsce insektycydem tej grupy chemicznej był Mospilan 20 SP, którego substancją aktywną jest acetamipryd. Inne zarejestrowane w Polsce substancje aktywne neonikotynoidów również mają zastosowanie w zwalczaniu stonki ziemniaczanej, a ich toksyczność i różne cechy molekularne mają wpływ na sposób ich stosowania. Związki z tej grupy chemicznej zastępują obecnie starsze insektycydy z grupy pyretroidów, związków fosforoorganicznych i karbaminianów, przede wszystkim ze względu na wykształcenie przez stonkę ziemniaczaną silnej odporności na te związki. Pochodna nereistoksyny – bensultap, znana w Polsce dzięki popularnemu przez długie lata preparatowi Bancol 50 WP oraz bardzo skuteczny w zwalczaniu stonki, ale i bardzo toksyczny dla entomofauny fipronil stosowany w preparacie Regent 200 SC zostały wycofane w Polsce z rejestracji i zaleceń. 

Rzepak jest w Polsce i w wielu państwach Europy najważniejszą rośliną oleistą. Spośród roślin rolniczych rzepak jest gatunkiem zdolnym do wyprodukowania największej ilości tłuszczu i wartościowego białka z jednostki powierzchni. Nasiona wielu odmian zawierają około 45 – 50 % tłuszczu, i 21 – 24 % wartościowego białka. Jednocześnie uprawa rzepaku wymaga bardzo dużego nakładu jeśli chodzi o użycie środków ochrony roślin, co wynika z wyjątkowo dużej ilości agrofagów atakujących rzepak w całym okresie jego wegetacji. Na skutek wpływających na biologię agrofagów zmian klimatycznych i narastania zjawiska ich odporności coraz częściej pojawiają się trudności w ich efektywnym zwalczaniu.

Kilka słów na temat zwalczania słodyszka rzepakowego w świetle badań prowadzonych przez Instytut Ochrony Roślin (IOR) w Poznaniu.