W tym roku mamy do czynienia z typowo śnieżną i momentami bardzo mroźną zimą. Intensywne opady śniegu na przełomie 2009 i 2010 r. przykryły zasiewy w całej Polsce kilku, a nawet kilkunasto-centymetrową warstwą śniegu, na której wkrótce po tym utworzyła się cienka warstwa lodu (0,5 – 1,0 cm). Następne opady przykryły tę powłokę lodową śniegiem o kolejne 20-30 cm. Na polach zalega więc gruba warstwa śniegu, która po ostatnim okresie odwilży w ciągu dnia zaczęła topnieć. Potem znowu miał miejsce powrót zimnych mas powietrza do Polski, które sprawiły, że mróz dodatkowo ściął lodem wierzchnią warstwę śniegu. Gleba na przeważającej powierzchni kraju - z wyjątkiem północno-wschodniej Polski - nie zdążyła do tej pory jeszcze zamarznąć i pewnie to już nie nastąpi. Od kilki dni znowu mają miejsce intensywne opady śniegu, który w ciągu dnia topnieje, a w nocy zamarza razem z wodą. Na razie nic nie wskazuje na to, by zima miała się skończyć. Prognozy pogody przewidują opady śniegu i mróz, co najmniej do końca lutego.

Adiuwanty to preparaty, które stosowane są w rolnictwie stosunkowo niedługo, ale ich znaczenie i popularność stale rosną. Z roku na rok zwiększa się ich zużycie. Dlaczego tak się dzieje?

W ochronie fungicydowej roślin uprawnych często polegamy na nawykach i przyzwyczajeniach. Przekonani o długotrwałym działaniu zapraw nasiennych opóźniamy zabiegi i czekamy z decyzją o ochronie aż do czasu pojawienia się objawów choroby. Wybieramy produkty specjalistyczne, które dobrze radzą sobie z pojedynczymi patogenami, ale rzadko zwalczają pełen zakres chorób. Zastanawiamy się nad efektywną liczbą zabiegów - czy koniecznie trzeba wykonać przynajmniej dwa, a w przypadku zbóż nawet trzy?

Ochrona fungicydowa roślin uprawnych to temat wywołujący zawsze wiele pytań i wzbudzający emocje. Kiedy i czym opryskiwać? Wystarczy raz czy może koniecznie trzeba wykonać przynamniej dwa zbiegi, a w przypadku zbóż nawet trzy? Odpowiedzią na te sporne kwestie są nowe rozwiązania w ochronie fungicydowej.

W sierpniu rozpoczynamy ochronę jabłek przed chorobami przechowalniczymi, a zwłaszcza przed gorzką zgnilizną, która obecnie powoduje największe straty owoców w chłodniach. Grzyby wywołujące tę chorobę (Pezicula spp./Gloeosporium spp.) rozwijają się na pędach jabłoni powodując zgorzel kory jabłoni, lub mogą żyć jako epifity nie dając żadnych objawów chorobowych na drzewach.

W ciągu całego okresu wegetacji zbożom zagrażają choroby grzybowe, które są potencjalnie główną przyczyną strat w plonie oraz obniżenia jakości ziarna. Zagrożenie plantacji przez choroby jest zmienne w latach w zależności od przebiegu pogody, ale również silnie uzależnione od wrażliwości odmianowej i warunków agrotechnicznych. Coraz większy udział zbóż w płodozmianie powoduje zwiększone zagrożenie występowania chorób grzybowych, zarówno pozostających na resztkach pożniwnych, jak i przenoszonych poprzez zakażone ziarno. Bardzo niebezpieczne są fuzariozy, gdyż ich metabolity – mikotoksyny mają ostre działania toksyczne, własności mutagenne, teratogenne, kancerogenne i estrogenne. Mogą powstawać w szerokiej gamie artykułów rolnych i w różnych warunkach. Ze względu na różnorodne efekty toksyczne i odporność na działanie wysokiej temperatury, obecność mikotoksyn w żywności i paszach niesie zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt. Ma to znaczący wpływ na gospodarkę, ponieważ powoduje straty w pogłowiu zwierząt, trudności w prowadzeniu hodowli. Ponadto zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami prawnymi środki spożywcze zawierające mikotoksyny nie mogą być przedmiotem obrotu handlowego.

Rzepak jest w Polsce i w wielu państwach Europy najważniejszą rośliną oleistą. Spośród roślin rolniczych rzepak jest gatunkiem zdolnym do wyprodukowania największej ilości tłuszczu i wartościowego białka z jednostki powierzchni. Nasiona wielu odmian zawierają około 45 – 50 % tłuszczu, i 21 – 24 % wartościowego białka. Następujący obecnie w Polsce rozwój produkcji biopaliw oraz rosnące zapotrzebowanie na rośliny oleiste, spowoduje najprawdopodobniej wzrost areału uprawy rzepaku w najbliższych latach, nawet do około 1 mln ha. Jednocześnie uprawa rzepaku wymaga dużych nakładów, jeśli chodzi o użycie nawozów, nasion, środków ochrony roślin.

Rozwój nauk rolniczych oraz potrzeba istotnego zwiększania produkcji żywności od połowy XX wieku zaowocowała tym, że wiele państw ukierunkowało się na działania skupiające się na intensyfikacji produkcji rolniczej.

Możliwość zastosowania preparatów pomocniczych – kondycjonerów wody i agrolubrykantów do poprawy skuteczności środków stosowanych do ochrony róż przed mączniakiem prawdziwym.